خوش به حالشون

کاش همه ی ما مثل اون بدیها و زشتیهارو از رو زمین و حتی دلامون بر داریم

شادی وعشق وامید            هدیه ی چشمان توست

ای رفیق مهربان هر شب دعایت میکنم

                             گر ندارم ثروتی جانم فدایت میکنم

گفتم به وصل رویت خواهم رسید روزی

                        گفتم که نیک بنگر شاید رسیده باشی

پروانه نمیمیرد چون گل به بغل دارد

این سینه نمیمیرد چون یاده تورا دارد

با ریش قشنگتره

غم آبادی به نام زندگانی ساختم بی تو

  ز بیم شام تنهایی به غم پرداختم بی تو

فیلم قشنگیه

اين هم زن هاي بدنساز

پیرهن گر برتنش هست گریبانش نیست

عاشق آنست که غمگین زیدوشاد بمیرد

همه عمر بود بنده وآزاد بمیرد

عاشق یک جهت آنست که روزی صدبار

میرد از درد ونگاهی سوی درمان نکند

عاشق آن نیست که هر لحظه زند لاف محبت

مرد آنست که لب بندد وبازو بگشاید

آتش عشق معشوقم مرا سوزاند

همچون شعله ی شمع که بالهای پروانه را سوزاند

حال من همچون پروانه ای بی بال درآخرین لحظه ی دیدار

عشق را از تو گدایی می کنم

زندگی مال تو مرگ مال من

راحتی مال تو گرفتاری مال من

شادی مال تو غم مال من

همه چیز مال تو ولی تو ماله من{حمیدرضا}

دریای غم ساحل ندارد

اغوش گرم تو تنها پناهگاهم

                                              امشب دلم آرزوی ترا دارد

                                              همخوابه با اندوه و حسرت

                                           آرزوی هرم نفسهای گرمت را دارم

                               و سخنانی که مرهم چندین و چند ساله من باشد

                                               نجواکنان با خدای خویش

                                                 همچنان ترا می جویم

                                                            ........

                                                       یادت هست

                                                         نازنین!

                                                      مهربانیم را

                                                     دستهایم را

                                                      زندگیم را

                                              به تو می بخشیدم

                                                اما تو .............

                         با چشمانی بسته چه سخت از کنارم گذشتی.

                                                     ........

                                    چشم می نهم و منتظر میمانم

                                                  تا شاید

                                یک بار دیگر در خواب و رویا ترا ببینم

                                     از تو هیچ نمیخواهم نازنین

                                   دیگر ملالتی هم در کار نیست

                                             فقط به من بگو

                                بار کدامین گناه را به دوش میکشم

                                   به من بگو خطا کار کیست؟

                                     چشمهای تو یا دل من ؟!

دست تو مقدسه مثل نماز عاشقاست

         اسم تو نوازش لبهاي سرد و بي صداست

          چي مي شد عشقا همه مثل تو آسموني بود

                        چشم تو دنيايي ازجنس محبت و وفاست

                  دست مهربون تو هديه اي از لطف خداست

                  همه نوازشات آرامش و صلح و صفاست

          نفسا تازه ميشن وقتي که بوي تو مي ياد

هميشه نفس بکش عطر نفسهات کيمياست

              

تپشاي قلب تو قصه اي از راز و نياز عاشقاست!!!!

مثل دريا اگه پاکي اينم از معجزه هاست!!!

دل من جوون مي شه وقتي صداتا مي شنوم

هميشه واسم بخون ترانه هات اوج صداست

                  دا ستا ن  غم  پنها نی  من  گو ش  کنید

  قصه بی سر و سامانی من گوش کنید   

                    گفت وگوی من و حیرانی من گوش کنید

                              شرح این آتش جان سوز نگفتن تا کی؟

                    سوختم سوختم این راز نهفتن تا کی؟

روزگاری من و دل ساکن کویی بودیم 

                ساکن کوی بت عربده‌جویی بودیم

                       عقل و دین باخته، دیوانه‌ی رویی بودیم    

                                 بسته‌ی سلسله‌ی سلسله مویی بودیم

                                        کس در آن سلسله غیر از من و دل بند نبود

                             یک گرفتار از این جمله که هستند نبود

                  نرگس غمزه زنش اینهمه بیمار نداشت       

        سنبل پرشکنش هیچ گرفتار نداشت

اینهمه مشتری و گرمی بازار نداشت       

            یوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشت

ا                        ول آن کس که خریدار شدش من بودم

                                     باعث گرمی بازار شدش من بودم

عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او     

                                     داد رسوایی من شهرت زیبایی او

                         بسکه دادم همه جا  شرح  دلارایی  او       

       شهر پرگشت ز غوغای تماشایی او

این زمان عاشق سرگشته فراوان دارد

کی سر برگ من بی سر و سامان دارد

چاره اینست و ندارم به از این رای دگر   

      که دهم جای دگر دل به دل‌آرای دگر

      چشم خود فرش کنم زیر کف پای دگر     

            بر کف پای دگر بوسه زنم جای دگر

بعد از این رای من اینست و همین خواهد بود

من بر این هستم و البته چنین خواهدبود

پیش او یار نو و یار کهن هر دو یکیست      

 حرمت مدعی و حرمت من هردو یکیست

          قول زاغ و غزل مرغ چمن هر دویکیست   

             نغمه‌ی بلبل و غوغای زغن هر دو یکیست

این ندانسته که قدر همه یکسان نبود

زاغ را مرتبه مرغ خوش الحان نبود

چون چنین است پی کار دگر باشم به       

        چند روزی پی دلدار دگر باشم به

          عندلیب گل رخسار دگر باشم به      

      مرغ خوش نغمه‌ی گلزار دگر باشم به

نوگلی کو که شوم بلبل دستان سازش

                      سازم از تازه جوانان چمن ممتازش

آن که بر جانم از او دم به دم آزاری هست     

 می‌توان یافت که بر دل ز منش یاری هست

از من و بندگی من اگر اشعاری هست      

 بفروشد که به هر گوشه خریداری هست

به وفاداری من نیست در این شهر کسی

بنده‌ای همچو مرا هست   خریدار بسی

مدتی در ره عشق تو دویدیم بس است     

 راه سد بادیه‌ی درد بریدیم بس است

قدم از راه طلب باز کشیدیم بس است     

 اول و آخر این مرحله دیدیم بس است

بعد از این ما و سرکوی دل‌آرای دگر

با غزالی به غزلخوانی و غوغای دگر

تو مپندار که مهر از دل محزون نرود             

آتش عشق به جان افتد و بیرون نرود

وین محبت به سد افسانه و افسون نرود       

  چه گمان غلط است این ، برود چون نرود

چند کس از تو و یاران تو آزرده شود

دوزخ از سردی این طایفه افسرده شود

ای پسر چند به کام دگرانت بینم         

سرخوش و مست ز جام دگرانت بینم

مایه عیش  مدام   دگرانت   بینم          

ساقی    مجلس  عام   دگرانت    بینم

تو چه دانی که شدی یار چه بی باکی چند

چه هوسها  که ندارند   هوسناکی   چند

یار  این   طایفه   خانه   برانداز   مباش         

 از تو حیف است به این طایفه دمساز مباش

می‌شوی شهره به این فرقه هم‌آواز مباش          

 غافل  از لعب  حریفان  دغل باز  مباش

به که مشغول به این شغل نسازی خود را

این نه کاری‌ست مبادا که ببازی خود را

در کمین   تو بسی  عیب شماران هستند         

سینه پر   درد ز تو کینه   گذاران   هستند

داغ بر سینه   ز تو   سینه فکاران  هستند       

  غرض اینست که در قصد تو یاران هستند

باش مردانه که ناگاه قفایی نخوری

واقف کشتی خود باش که پایی نخوری

گر چه از خاطر وحشی هوس روی تو رفت     

وز دلش آرزوی قامت دلجوی تو رفت

شد دل‌آزرده و آزرده دل از کوی تو رفت       

با دل پر گله از ناخوشی خوی تو رفت

حاش لله که وفای تو فراموش  کند

سخن مصلحت‌آمیز کسان گوش کند

با عقل آب عشق به یک جو نمی‌رود
بیچاره من که ساخته از آب و آتشم

دیشب سرم به بالش ناز وصال و باز
صبحست و سیل اشک به خون شسته بالشم

پروانه را شکایتی از جور شمع نیست
عمریست در هوای تو میسوزم و خوشم

خلقم به روی زرد بخندند و باک نیست
شاهد شو ای شرار محبت که بی‌غشم

باور مکن که طعنه‌ی طوفان روزگار
جز در هوای زلف تو دارد مشوشم

سروی شدم به دولت آزادگی که سر
با کس فرو نیاورد این طبع سرکشم

دارم چو شمع سر غمش بر سر زبان
لب میگزد چو غنچه‌ی خندان که خامشم

هر شب چو ماهتاب به بالین من بتاب
ای آفتاب دلکش و ماه پری‌وشم

لب بر لبم بنه بنوازش دمی چونی
تا بشنوی نوای غزلهای دلکشم

ساز صبا به ناله شبی گفت شهریار
این کار تست من همه جور تو می‌کشم